13–15 lat 

• dominującą potrzebą jest całkowita autonomia i oddzielenie własnego "ja" od oczekiwań rodziców

• opinia rówieśników staje się najważniejszym punktem odniesienia, a lęk przed odrzuceniem przez grupę może determinować zachowanie

• rozwija się myślenie abstrakcyjne i krytyczne – nastolatek potrafi wyłapywać niekonsekwencje w zachowaniu dorosłych i bezpośrednio je punktować

• występują silne wahania nastroju, od apatii i wycofania po stany silnej ekscytacji

16–17 lat

• emocje zaczynają się stopniowo stabilizować, a nastolatek zyskuje większą samokontrolę i wgląd we własne przeżycia

• relacje z rodzicami mogą ulec poprawie – bunt traci na sile, a pojawia się gotowość do partnerskiego dialogu i negocjacji

• pojawia się orientacja na przyszłość: wybór ścieżki zawodowej, planowanie życia po opuszczeniu domu rodzinnego

• kształtuje się spójny system wartości i poglądów, które stają się fundamentem dorosłej osobowości